Sercem Kudowy jest położony u stóp Góry Parkowej Park Zdrojowy. Założony w XVII w. na wzór parków angielskich. Miasto położone jest na wysokości 390 - 400 m n.p.m. Jak wszystkie uzdrowiska Ziemi Kłodzkiej posiada klimat podgórski, który sam przez się należy na ogół do łagodnie lub średnio pobudzających. Właściwości klimatu Kudowy wpływają bardzo korzystnie na szereg procesów ustrojowych: krążenie krwi, oddychanie i trawienie, sprawność układu mięśniowego i nerwowego. Podstawę leczenia stanowią wody mineralne, służące do kuracji pitnej i kąpielowej. Są to szczawy, żelazisto-wodorowo-węglanowo-sodowo-wapniowe z zawartością arsenu o niewielkiej radoczynności. Znajduje się tu 9 źródeł wód mineralnych.

Profil leczniczy uzdrowiska: Kardiologia: miażdżyca tętnic wieńcowych serca, choroba nadciśnieniowa, nerwice naczyniowe. Niedokrwistość: anemie różnego typu.

Pumonologia: chroniczne i alergiczne schorzenia dróg oddechowych. Endokrynologia: nadczynność tarczycy w jej wstępnym okresie, rehabilitacja po operacjach. Otyłość: otyłość z towarzyszącymi jej schorzeniami. Narząd ruchu.

Pierwsze wzmianki o Kudowie pochodzą z roku 1477, kiedy to w tym miejscu istniała wioska o nazwie Lipolitów. W wieku XVII w swej "Glatzio-Graphii" słynny Aelurius, najdawniejszy badacz przeszłości Ziemi Kłodzkiej pisze o wodach Kudowy (Chudoby), że używane były w celach leczniczych i nad wino przedkładane za zalety smakowe. W połowie XIX w. Kudowa została uznana za pierwsze uzdrowisko kardiologiczne w Niemczech. Po roku 1945 ze swoimi źródłami wód mineralnych zaczęła nabierać coraz większego znaczenia jako miejscowość uzdrowiskowo-wypoczynkowa. W roku 1963 uzdrowisko zostało zaliczone do uzdrowisk międzynarodowych.